چاووش

روزنامه نگاری در روزگاری  که من زندگی می کنم خیلی سخت است.باید ببینی و ننویسی،باید دلت به تنگ آید و دم برنیاوری،باید اشکت بجوشد و نگذاری جاری شود،همه تلخیها را بچشی و نچشانی و ...
می خواهم آنطور که دلم می خواهد بنویسم و از این دریچه کوچک و محدود هم که شده فریاد آزادگی خدادادی ام را بر سر دنیایی فرود آورم؛ می خواهم برای خودم و دلم بنویسم. اجازه دارم؟
بيا اي خسته‌خاطر دوست! اي مانند من دلكنده و غمگين!
من اينجا بس دلم تنگ است.
بيا ره توشه برداريم،
قدم در راه بي‌فرجام بگذاريم . . .